ნელ-ნელა მივხვდი, რომ შემრცხვა თვითმფრინავიდან ჩამოსული ტრაპზე უკან აბრუნებას რომ ვაპირებდი..
ფრანგებთან კარგი ღვინის შეფასების, დილის საუზმის რიტუალად ქცეული კულტის და გემოვნებით ჩაცმის გაკვეთილები გავიარე. მართალია ჯერ კიდევ ედიტთან ურთოერთობის დღიდან ვიყავი საფრანგეთის მიმართ კეთილად განწყობილი, მაგრამ უშუალო კონტაქტმა და “ვინმე გრეგორის” გაცნობამ ეს სიმპათია კიდევ უფრო გაამყარა და გააძლიერა.

 ოჰოჰოჰო  წარმომიდგენია ეხლა როგორ ცქვიტეთ ყურები „რაიო? ვინ გრეგორიო“ ? ზუსტად ეგრე დაემართათ ჩემ დაქალებსაც
გრეგორი ანუ იგივე ჯიჯი სიდამონიძე-ქართველი ემიგრანტების მესამე თაობის წარმომადგენელი საფრანგეთში. სრულიად ბანალურად გავიცანი (გრეგორი ჩემი სართულის მეზობელი გახლდათ და რამოდენიმე დილას ზედიდზედ თავაზიანი გამარჯობის შემდეგ მოვიდა და ყავაზე დამპატიჟა.) თუმცა ხომ იცით“პარიზი, სიყვარულის ქალაქიაო“ და რამოდენიმე თვეში ჩვენი ესოდენ ბანალურად დაწყებული ურთიერთობა საკმაოდ არაბანალურში გადაიზარდა :)

 ჰოდა, ჩამოსვლის საღამოს როცა ეს ყველაფერი ქაქანით და მთელი ემოციებით „ჩავჭორე“ ჩემს დაქალებს, მათი გაბრწყინებული სახეების შეხედვისას ის პრიოდი გამახსენდა, როცა გუგასგან მიტოვებული მარტო ვცხოვრობდი ნახევრად ბნელ, ავარიულ სახლში და გოგოების ზარებს უპაუსხოდ ვტოვებდი..

 გუგა... რამდენი ხანია აღარ მიფიქრია ამ ადამიანზე... თავიდან სანამ ახალი წასული ვიყავი საქართველოდან, ღამღამობით კოშმარები მაღვიძებდა.. ვხედავდი როგორ მიდიოდა ჩემ ნაქირავებ ბინაში საქორწილოდ გამოწყობილი გუგა და როგორ გემეტებით ხევდა საწოლ ოთახში დატოვებულ ძვირფას კაბას.. მიკვირდა როგორ „მიწიდან არ ამომთხარა“ შეურაცხოფილმა და გამწარებულმა ჩემი ამგვარი სითავხედის გამო. ჩემიანებთან სატელეფონი საუბრებში გუგას თემა არასოდეს ამოტივტივებულა, არც გოგოებს უხსენებიათ არსოდეს იგი. თუმცა წამოსვლის მერე სამივეს დიდი არზები მივწერე, თავად ვთხოვდი გუგას თემა სამუდამოდ დახურულად გამოგვეცხადებინა.

 ...მერე ნელ ნელა კოშმარებმა იკლო.. ახალ გარემოსთან შეგუება დავიწყე. უამრავი ინტერესი და საქმე გამომიჩნდა.. შიგადაშიგ მაინც მახსენდებოდა გუგა.. ხან სინანულის მსგავსიც გამკრავდა სადღაც გულის ძალიან ღრმა კუთხეში.. თუმცა საბოლოოდ მაინც იმ აზრზე ვჯერდებოდი, რომ ამ ადამიანმა ჩემგან ის მიიღო რაც დაიმსახურა..

 მერე გრეგორი გამოჩნდა და ფიქრებმა გუგაზე და ჩემს თბილისურ წრსულზე, საერთოდაც რაღაც ბუნდოვანი სახე მიიღო. თეორიულად ყველაფერი მახსოვდა მაგრამ ემოციები გაითიშა,. ისეთი გრძნობა მქონდა თითქოს ეს ყველაფერი სულ სხვა ადამიანს გადახდა თავს და არა მე..

 ჩამოსვლის მეორე დილას, როცა ჩემი მშობლების სახლში გავახილე თვალი.. გავიფიქრე რომ არასოდეს მქონია ცხოვრებაში მსგავსი პერიოდი.. სიმშვიდის, მომავლის რწმენის, საკუთარი თავის სიყვარულის..მოკლედ ყველა პოზიტივის ერთად ნაზავი.. „სიმშვიდე, შტორმის წინ..“ მოულოდნელად გამიელვა თავში სრულიად უკითხავად ფრაზამ, რომელიც ღმერთმა იცის სიადან ამოტივტივდა ჩემ გონებაში..

 „რა შტორმი.. რის ვულკანი“ დავუტატანე საკუთარ თავს მკაცრი მშობელივით და სასწრაფოდ წამოვხტი საწოლიდან.. წინ ედიტთან შეხვედრა და შთაბეჭდილებების გაზიარების დღე მელოდა..

მომავალი სეზონი
 მოდის სახლები ისევ ძველ დროს გვახსენებენ

 KABA.ge - ს
მოდელების  კატალოგი

საბავშვო
მოდა

KABA.ge - ს
 სიახლეები

 KABA.ge - ს 
 პატარძლების კატალოგი