 |
|
კაბა
კლუბი |
 |
"ერთი სიძულვილის ამბავი..."
ნაწილი მეორე
1.
პირველი
ნაწილი
| |
ოთხი წლის წინ ზუსტად 25 მაისს
დავცილიდი ქმარს, თუმცა მანამდე კიდევ ერთი წლით ადრე,
მოვლენები ისეთი თანმიმდევრობით განვითარდა, რომ ვერაფრით
წარმოვიდგენდი იმ დაწყევლილი 25 მაისის მსგავსი დღე თუ
ოდესმე დადგებოდა ჩემს ცხოვრებაში... |
2.
| |
ივნისის დასაწყისი იყო. უსაშველოდ
მომქანცველი და გაწელილი სამუშაო კვირის შემდეგ, როცა
როგორც იქნა დადგა ნანატრი ვიქენდი და შაბათ დილას
გემრიელად გამოძინება გადავწყვიტე, სადღაც ათი საათისთვის
მობილურის გაბმულმა წრიპინმა გამაღვიძა. გვანცა იყო, ჩვენი
კოორდინატორი, დემეტრეს მეგობარს ვიღაც უცხოელი სტუმრები
ჩამოუვიდნენ და სასწრაფოდ წინანდალში უნდა გაყვე
ექსკურსიაზეო. ხვნეშა-ხვნეშით წამოვიზლაზნე საწოლიდან. „
რა აუტანლები არიან ეს უფროსები, იქნება და რა გეგმები
მაქვს მე ამ ვიქენდზე? არც კი გეკითხებიან, სალო იქეთ,
სალო აქეთ... გეგონება მაგათი „შესტიორკა“ ვიყო, იტყვი
რამეს და თუ არ მოგწონს მიბრძანდიო უკმეხად მოგახლიან
“ ბურტყუნ ბურტყუნით ვიქექები კარადაში შესაფერისი სამოსის
მოსაძებნად. “ჰო, დემეტრე ჩემი დიდად პატივცემული უფროსი
გახლავთ, აი ის „ვიღაც მეგობარი“ კი, თავისი უცხოელი
სტუმრებითურთ, წარმოდგენა არა მაქვს ვინაა.
სადღაც თხუთმეტი წუთის ბუზღუნისა და ნახევრად დალეული
ყავის ჭიქით ოთახებში უთავბოლოდ ბორიალის შემდეგ, როგორც იქნა ჩავიცვი,
შემოსასვლელის სარკეში, უკმაყოფილო სახით გამოვუყე ენა
საკუთარ ორეულს (ესაა საქმე? თმების დავარცხნაც ვერ
მოვასწარი წესიერად!) და კიბეებზე დავეშვი..
დამაგვიანდა, თან მთელი ოცი წუთი! ოფისთან მისულმა
აღმოვაჩინე, რომ ორი ჯიპით მელოდა უკვე ხალხი :) |
3.
| m |
„აჰა, ეს ვერცხლისფერი მანქანა
დემეტრესია, ვცნობ, ამ “x6” -ში კი ალბათ ჩემთვის
ჩასაბარებელი სტუმრები ზიან“ გავიფიქრე გულში და სახეზე
რაც შეიძლება მომხიბვლელი ღიმილი ავიწებე, დაგვიანების
გასამართლებლად :)
ჩემს დანახვაზე ერთმანეთის მიყოლებით გადმოვიდა მანქანიდან დემეტრე და სამი
ალბინოსივით ქათქათა უცხოელი. ორი გამხდარ-გაფშიკული ქალი
იყო, ერთიც ჩაფუნთრუშებული მამაკაცი, კეთლი ღიმილით და
გამჭვივრვალე ლურჯი თვალებით.
-იენსენი, ბეტანი და ლინდა ... საქმიანი სახით მაცნობს
დემეტრე სტუმრებს. ისინიც თავის მხრივ, თავაზიან ღიმილად
დაღვრილები ენერგიულად მართმევენ ხელს ცოტა არ იყოს
მომეწონა ეს ნეგატივისსახიანი ხალხი და წამის მეასედში
ისეთი სიმპათიით განვეწყე მათ მიმართ, დამავიწყდა კიდეც
სახლიდან გამოსულმა ჯანდაბაში და იმის იქეთ რომ გავუშვი
ჩვენს ქვეყანაში ჩამოხეტებული ყველა უცხოელი :) |
4.
| |
„ეგ როგორ ტო? მთავარი პერსონა დაგავიწყდათ? აუუ,
ამ პახმელიის დედაც.. გასკდა თავი“ ჩამესმა უცებ
ზურგსუკან ვიღაცის ხმა, გაოცებული მოვტრიალდი და
ჩემი „წარსულის კოშმარი“ გუგა შემრჩა ხელთ :)
მერე რა მოხდა? მერე მოხდა ის რომ რამოდენიმე წუთის განმავლობაში, ჩემში
სირაქლემას რეფლექსი ამუშავდა და თავს მონდომებით
ვარწმუნებდი იმაში, რომ გუგა ვერ გამიხსენებდა
სკოლის დამთავრების შემდეგ, ხომ იმდენი ხანი
გავიდა, თან მეც საკმაოდ შევიცვალე გარეგნულად...
სამწუხაროდ ჩემი ვარაუდი არ გამართლდა, გუგამ არა თუ გამიხსენა და დიდის
ამბით მომიკითხა.. უფრო მეტიც, წინანდლამდე,
წინანდალში და წინანდალის მერეც ვეღარ მოვიცილე
თავიდან და ცხოვრებიდან.
ბავშვობის მერე საკმაოდ შეცვლილი და ცოტა მოსუქებული იყო, სახეზე ეწერა „კაი
ცხოვრების და ხშირი მოლხენა-ქეიფის “ კვალი
მაგრამ გარეგნულად მაინც ძალიან კარგად
გამოიყურებოდა. მიუხედავად მისი ენაწყლიანობისა,
მე თავიდან საკმაოდ სიტყვაძუნწად ვპასუხობდი მის
შეკითხვებს: რას ვაკეთებ, როგორ ვარ, სად ვცხოვრობ,
რას ვსაქმიანობ, ხომ არ გავთხოვილვარ და ასე
შემდეგ. რატომღაც ყველაფრით დაინტერესდა და ცოტა
არ იყოს შემაწუხა კიდეც ამდენი შეკითხვებით,
მაგრამ მერე, არ ვიცი რესტორანში დალეული შავი
ღვინის ბრალი იყო თუ უცხოელი სტუმრების ხალისიანი
განწყობა გადმომედო, ნელ-ნელა გავუბი საუბარი... |
ავტორი: ლილიტი
ზევით |
|
|
|
