-ზუკა მივლინებაში გამექცა, ჰოდა გაბრაზებულზე დავდექი და იმდენი საჭმელი გავაკეთე, იმდენი რომ.. მოკლედ გაითვალისწინეთ ”არ მცალია”,”ხვალ გამოვალ” და ეგეთი ტრუხა ბაზარის მოსასმენად, ყურები კატეგორიულად დახუჭული მაქვს! როგორმე უნდა ”ამათვისებინოთ” ეს ამოდენა ხორაგი
სხაპასხუპით მომაყარა ჯერ კიდევ დილით გაკეთებული პირველი ზარის დროს გვანცამ..

მერე მე თათბირზე შევედი
ჩემ გამოსვლამდე ოთხჯერ დარეკა
გამოსვლის მერე კიდევ სამჯერ
სანამ ბოლოს არ ვიფეთქე
თუმცა, მერე გამეცინა..

 გვანცას ასეთი სულსწრაფობა რომ არა, ალბათ მის ქმარს -ზუკას დღემდე არ ექნებოდა თავმობმული მისთვის ხელის თხოვნის ესოდენ მტკივნეული და საჭირბოროტო საკითხი, შესაბამისად მატასიც და ჩვენი დღევანდელი ქეიფის მიზეზიც განსახილველ პროექტთა სიაში ან იქნებოდა და ან არა.

 ჰო, ეხლა რაც შემეხება მე, ბოლო პერიოდში სერიოზულ პროგერსს მივაღწიე კიდევ ერთი ტონით გავიღიავე თმა..
აქტიურად დავიწყე მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის ყიდვა-მოხმარება
ვისწავლე ფრანგული ...არა მარტო ენა, კერძების მზადებაც (ედიტის დაჟინების წყალობით)
თოთხმეტჯერ.. არა, თექვსმეტჯერ უპასუხოდ დავტოვე გუგას დაჟინებული ზარი მობილურზე..
მეჩვიდმეტე (ასეთივე უპასუხო) ზარის შემდეგ კი, სულაც შევიცვალე ნომერი..

 მოკლედ როგორც დუკა ამბობს : ”ისევ ის ძველი სალომე დავბრუნდი, ოღონდ გაცილებით უფრო ”ნავაროჩკა”და ”ნაშურ” ვიდზე

 არადა, ამ დროს რეალურად, ძველი სალომესგან თითქმის აღარაფერი დარჩა ჩემში.. გეგონება ვიღაც უცხომ აი ასე უბრალოდ აიღო და თვითნებურად დაიწყო ჩემი სულის სრულიად ახლებური ფორმით გამოძერწვა -გადაკეთება. არ ვიცი, თუ გინდათ უიღბლო, გამოუსწორებელი მეზღაპრე დამარქვით დუკასავით, მაგრამ ყოველთვის ვოცნებობდი, იმ ადამიანზე რომელსაც ოდესმე, სიცოცხლის ბოლოს მაინც ალალად ვეტყოდი: ”შენ ხარ ის ერთადერთი, ვისაც მთელი ჩემი შეგნებული ცხოვრება, ნისლში დაკარგულივით ვეძებდი და ბედნიერი ვარ, რომ საბოლოოდ მაინც გიპოვნე თქო”.. მე მართლა მჯეროდა ნამდვილი სიყვარულის და იმის, რომ ადამიანები საკუთარი მეორე ნახევრის პოვნაში დაბორიალობენ სულცარიელები მანამ სანამ ...

 ნუ, მოკლედ... ეს ყველაფერი გუგამდე იყო.... გუგას მერე კი ..
ერთი შეხედვით პროგრესი სახეზე იყო ჩემს ცხოვრებაში: კარგი სამსახური ვიშოვნე, გარეგნულადაც დავიხვეწე, დეპრესიული პერიოდიც თითქოსდა საბოლოოდ გადავაგორე, მაგრამ ამ დროს დღითი დღე ვიგრძნობდი რომ ჩემში სრულიად სხვა ადამიანი სახლდებოდა.. ფრთხილი, ანგარიშიანი და რაც ყველაზე მთავარია...შურისმაძიებელი..

 სულ უფრო და უფრო ხშირად ვიჭერდი ჩემს თავს იმ აზრზე, რომ გარეგნული სიმშვიდისა და უდარდელობის ნიღბის მიღმა, ბრაზი და წყენა ბობოქრობდა სულის სიღრმეში..არც ერთი ღამე, არ დაღამებულა ჩემი და გუგას დაცილების შემდეგ მასზე ფიქრის გარეშე.. გამუდმებით ვატრიალებდი გონებაში წარსულის სურათებს, ლამაზ დღეებზე მოგონებებს საშინელი მარტოობის და სასოწარკვეთის კადრები ცვლიდა და ყოველ ჯერზე, როცა ვიხსენებდი თუ რამდენი ტანჯვა, ტკივილი და დამცირება მომაყენა ამ ადამიანმა დაუმსახურებლად, ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე, ჩემში საფუძვლიანად იკიდებდა ფეხს აზრი იმის შესახებ რომ დღეს, ხვალ, ზეგ ...ოდესმე მისთვის სამაგიეროს გადახდის დრო უნდა დამდგარიყო!
თუმცა გვანცას კარზე ზარის ღილაკს დავაჭირე თუ არა თითი, ჩემმა პირქუშმა აზრებმა, დროებით ისევ სადღაც სულის კუთხეში გადაინაცვლეს და წამიერად დავუბრუნდი ჩვეულ იერს :)

 სანამ მე იუბილარის მაგიდის ქვეშიდან გამოტყუების საკითხით ვიყავი დაკავებული, მისთვის კუთვნილი საჩუქარი რომ გადამეცა, გვანცამ და დუკამ მინიმუმ ნახევარი საქართველოს და სრულიად თბილისის გადაჭორვა მოასწრეს :) მათ შორის არც მაგდანასთვის დაუშურებიათ ”საქებარი ეპითეტები” ჩვეულებად გადაქცეული დაგვიანების გამო :)  თუმცა აბა, მაგდანა რისი მაგდანაა თუ სიურპრიზების გარეშე გამოძვრა?

რჩევები
  როგორი ბიუსტჰალტერი ჯობია?

 KABA.ge - ს
მოდელების  კატალოგი

საბავშვო
მოდა

KABA.ge - ს
 სიახლეები

 KABA.ge - ს 
 პატარძლების კატალოგი